Bij de dood van Christine Maggiore

Robin Scovill
december 2008
vertaling: Gert

Op 27 december 2008 overleed Christine Maggiore. Haar weduwnaar, Robin Scovill schreef onderstaande brief aan vrienden en bekenden.

Beste vrienden,
Het doet me intens verdriet jullie te moeten mededelen dat mijn vrouw, Christine Maggiore, op 27 december onverwacht is gestorven. Ze laat Charlie achter, onze zoon, en de herinnering aan Eliza Jane.
Christine was een baken van hoop voor veel mensen wier leven, zoals het hare, op z’n kop werd gezet door een HIV-seropositieve diagnose. Toen ze dit vernietigende etiket in 1992 opgeplakt kreeg gaf ze niet op, hoewel haar duidelijk werd gemaakt dat ze nog zo’n vijf jaar te leven had. Integendeel; ze wijdde haar leven aan het helpen van anderen. Gedurende een aantal jaren werd ze woordvoerder voor de LA Shanti Foundation; een AIDS-project in Los Angeles en ze was mede-oprichter van Women At Risk. Bij haar zoektocht naar een arts aan wie ze haar stervensproces kon toevertrouwen kreeg ze gaandeweg meer tegenstrijdige informatie van AIDS-specialisten, wat verontrustend werd bij haar strijd om te overleven. In het bijzonder één arts stelde voor dat Christine zich opnieuw zou laten testen en uiteindelijk deed ze dat. De uitslag was negatief, daarna positief en dan weer onbepaald, bij meer dan een dozijn tests gedurende de volgende maanden. Ze raakte van haar stuk. Ze wendde zich met haar vragen en verwarring tot diezelfde AIDS-organisaties voor wie ze actief was, maar hun afwijzende reacties dwongen haar zich op andere bronnen te richten. De gebeurtenissen veroorzaakten grote twijfel in haar vertrouwen in de gangbare AIDS-theorie en dwongen haar naar een moeizaam proces van onderzoek dat alles waarin ze tot dan toe geloofde aantastte.
Gedurende de volgende jaren kwam Christine door haar onderzoek in contact met mensen uit alle hoeken van de wereld wier streven en toewijding tot een open dialoog en debat was. Zij brachten haar ertoe alles wat zij tot dan toe had geleerd en op anderen overgebracht met betrekking tot HIV en AIDS opnieuw te overwegen. Dat proces leidde bij haar tot de gedachte dat haar HIV-positieve diagnose uiteindelijk niet betekende dat ze moest sterven.
In 1995 stelde Christine een vouwblad samen met de belangrijkste feiten die ze had gevonden in haar zoektocht naar de waarheid. Dat vouwblad zou de basis worden voor haar boek What If Everyting You Thought You Knew About AIDS Was Wrong? Het kostte Christine jaren om de enorme hoeveelheid studies, publicaties en feiten uit te spitten, om de negatieve gevoelens over haar HIV-diagnose te verlichten. Haar wens was een compact, informatief en bemoedigend werk samen te stellen dat ze anderen kon geven die een zelfde diagnose hadden gekregen en die zich beschaamd, onderdrukt en alleengelaten voelden.
Christine’s boek, nu in vierde druk, is inmiddels beschikbaar in zeven talen [aan de Nederlandse wordt gewerkt, red]. Haar gedenkwaardige activiteiten met haar non-profit-organisatie Alive and Well AIDS Alternatives hebben onze mening over AIDS en haar onvermoeibare uitingen, geschriften en podcasts hebben vele duizenden wereldwijd bereikt en vormden een baken van hoop voor iedereen die met de angst voor AIDS moet leven.
Hoewel Christine een sterke vrouw was leefde ze onder enorme druk. Ze had vaak het gevoel dat ze niet ziek mocht worden, zoals andere mensen. Toen haar dochter in 2005 stierf als gevolg van een allergische reactie op antibiotica voor een oorinfectie, verklaarde de lijkschouwer – in afwijking van bewijs van het tegendeel – dat AIDS de doodsoorzaak was. Dat heeft Christine onbeschrijflijk veel pijn gedaan. Ze werd wereldwijd in de media gefileerd en gekweld door uitgesproken tegenstanders van haar activiteiten die met duidelijke wellust beweerden dat dit haar verdiende loon was. Zij en haar gezin moesten gedurende een jaar een justitieel onderzoek ondergaan dat niet alleen een monsterlijke ervaring was, maar hen bovendien de kans ontnam om het verlies van hun dochter te verwerken. Het verlies werd verdraaid tot sensationele en walgelijke televisieblokjes waarin Christine werd afgeschilderd als een kwakzalver, een moordenaar en uiteindelijk als dood. Christine is er nooit meer helemaal meer bovenop gekomen en deze ervaringen hebben haar uiteindelijk uitgeput.
Anderhalve week geleden werd een dubbele longontsteking bij Christine vastgesteld en ze kon de kracht niet meer opbrangen dit teboven te komen. Ze stierf thuis, onverwacht, met haar echtgenoot en een goede vriend. Christine’s dood is een schok en een vernietigende klap voor haar gezin en duizenden mensen wereldwijd die van haar hielden en haar respecteerden.
Voor hen die in angst leven voor een HIV of AIDS diagnose blijft Christine’s nalatenschap bestaan. Ze voelde het als haar plicht om essentiële informatie beschikbaar te maken die HIV-seropositieve mensen wereldwijd een kans te geven een toekomst te bepalen die afwijkt van de voorspelde wanhoop en dood. Daarom hielden we van haar.
We zullen Christine heel erg missen.
In de komende weken zullen we nadenken over een herdenkingsteken.
[Wat volgt is een persoonlijke uitnodiging om het huis van Christine te bezoeken. Muziekinstrumenten waren daarbij welkom, red]