De column van dr. Claus Köhnlein
22 januari 2006

Eerder in het Engels geplaatst op http://www.rethinkaids.info/body.cfm?id=76
Vertaling: Gert

Dr. Claus Köhnlein was als internist verbonden aan de afdeling oncologie van de Universiteit van Kiel (Duitsland) van 1983 tot 1993. Sedert 1993 voert hij zijn eigen praktijk, waarin hij gaandeweg meer HIV-positieve mensen behandelt die de antiretrovirale medicatie afwijzen. Dr. Köhnlein waardeert correspondentie – in de Duitse of Engelse taal – aan zijn adres koehlein-kiel@t-online.de. In bepaalde gevallen zal hij uw verhaal, geanonimiseerd, publiceren, ondermeer op deze website.

Wanneer je een ‘AIDS-dokter’ bent die de chemie-AIDS hypothese naleeft, bevind je je op gevaarlijk terrein. Ik bedoel daarmee te zeggen dat je altijd met één been in de gevangenis staat als je de richtlijnen voor therapie kent en deze niet volgt. Als er dan iets gebeurt (er treedt wat voor ziekte dan ook op) kun je zomaar juridisch aangepakt worden.
Bovendien is het moeilijk om simpelweg te zeggen “Vergeet die HIV-diagnose maar en laat je gewoon behandelen tegen de aandoening waaraan je lijdt”, aangezien we bijvoorbeeld niet weten of cerebrale toxoplasmose meer effectief behandeld kan worden met een proteaseremmer dan met antibiotica, omdat er geen gecontroleerde onderzoeken bestaan (meer hierover in toekomstige bijdragen).
Laat me beginnen uit te leggen hoe ik in zo’n lastige positie verzeild raakte en daardoor bekend raakte als dissidente AIDS-arts.

In 1990 ontmoette ik mijn eerste AIDS-patiënt, toen ik hoofd was van de afdeling oncologie van de Universiteit van Kiel. Het betrof een sterke, 35 jaar oude man die aan lymphoma leed. Omdat een EBV-test positief was, werd verondersteld dat hij leed aan Burkitt-lymphoma.
In die periode begon ons ziekenhuis met het testen op HIV-afweerstoffen. Die test gaf een positief resultaat voor deze patiënt en de diagnose werd direct gewijzigd van EBV-gerelateerde lymphoma naar door HIV veroorzaakte lymphoma.en de patiënt was vanaf dat moment een AIDS-patiënt. Ik werd geïnformeerd dat een andere behandeling nodig was omdat er een gecontroleerde test met AZT gaande was die effectief bleek te zijn. Aan de lymphoma kwam inderdaad spoedig een einde, evenals aan de patiënt. Hij overleed twee jaren later. Hij stierf aan PCP in relatie tot beenmergdestructie.

Enkele maanden later werd een 28-jarige vrouw opgenomen die bijna stervende was en ademnood had door vocht in de longen. Zij was met vakantie geweest in Sri Lanka en kwam terug met hoge koorts en zware hoofdpijn en was daarom aanvankelijk opgenomen in het Instituut voor Tropische Ziekten in Hamburg. Ze kreeg daar grote hoeveelheden antibiotica in verband met de koorts.
Haar toestand ging achteruit en ze kreeg cortisone voorgeschreven omdat er een immuniteitsprobleem werd vermoed.
Gedurende een aantal weken verbeterde haar toestand maar dat liep daarna weer terug en ze werd naar ons ziekenhuis overgebracht omdat mijn chef op dat moment een hoog gewaardeerde Lupus erythematodes-specialist was. De vrouw was bijna stervende, had veel gewicht verloren en je zou haar zomaar als AIDS-patiënt kunnen hebben beschouwd.

We hebben allerlei diagnostische procedures op haar los gelaten, maar vonden niets. Zelfs geen HIV. Na enige tijd echter, ontvingen we de uitslag van een instituut waarnaar we beenmerg van de patiënt hadden gezonden en zij bleken Histoplasma capsulatum in het beenmerg te hebben geïsoleerd.
We waren dolblij – een behandelbare aandoening!
De patiënt kreeg intraveneuze antimysotica en herstelde volledig.

We hebben de discussies van de daaraan voorafgaande maanden doorgenomen. Dat is een AIDS-patiënt, heb ik gezegd. Het is een AIDS-gedefinieerde aandoening. Fout, stelde de wederpartij. Ze is HIV-negatief dus ze kan geen AIDS hebben aangezien AIDS wordt veroorzaakt door HIV.
Op dat moment werd me de verraderlijkheid van een tautologische definitie glashelder (tautologisch = onwankelbaar geacht, red.).

De aanwezigheid van HIV-afweerstoffen plus één van 27 oude aandoeningen (histoplasmose, tuberculose, lymphona, baarmoedhalskanker, et cetera) resulteert in de nieuwe ziekte AIDS. Maar diezelfde ziekte zonder HIV is dan alleen maar die oude aandoening.

Verwacht: De AZT-ramp.