EEN ANDERE KIJK OP HIV, AIDS, OORZAKEN, BEHANDELINGEN EN GEVOLGEN

Nieuw op de site:

Waar is het 'overstelpend bewijs'
Bij de dood van Christine Maggiore
HIV/AIDS en het NRC
Gouden toekomst
Aids of ondervoeding?
Kindergenocide
Hoe het begon
(Product) RED
Wereldaidsdag
$1.000.000 beloning

Actueel

Beginselverklaring

Dr. Wilhelm Godschalk legt nog eens haarfijn uit hoe dat nou zit met HIV/AIDS dissidenten.

Zijn column staat hier...

Eliza Jane Scovill died of an Allergic Reaction to Amoxicillin – Not AIDS

Christine Maggiore's dochter stierf niet aan AIDS, maar aan de gevolgen van een vorm van penicilline...!
Klik hier

HI VIRUS

index:

pseudowetenschap
hypothese/geloof 1
hypothese/geloof 2
bashing duesberg 1
bashing duesberg 2
eliza jane
vogelgriep 2
vogelgriep 1
het begin
shitwetenschap
verborgen kanten 1
verborgen kanten 2
smon
publieke opinie
hagen / duesberg
lymfeklieren
aids-dokter

De dood van de dochter, het overleven van de moeder

Celia Farber
gepubliceerd in LA CityBeat op 8 juni 2006

Vertaling: Hades

 

De lijkschouwer van Los Angeles County blijft er bij dat Eliza Jane Scovill overleed aan AIDS, en behandelings-activisten hebben haar moeder al aan de hoogste boom hangen, waardoor de dood van een kind nu het slagveld is geworden in de strijd over de HIV/AIDS-theorie.

In het vroege voorjaar van 2005 behaalden Christine Maggiore en haar twee kinderen, Eliza Jane van 3 en Charlie van 8, een kleine overwinning op de dood.

Er kwam een bij vast te zitten op het raam van de auto toen ze Charlie naar school brachten. “EJ verstond iets wat ik zei over nectar verkeerd, en dacht dat de bij Hector heette,” zegt Christine Maggiore.

Christine ging langzamer rijden en bleef de rest van de rit hangen op ongeveer 50 kilometer per uur, terwijl ze volgens Christine “met zijn drieën Hector aanmoedigden vol te houden.”

“Charlie's taak was mij te vertellen wanneer de stoplichten op groen gingen of op rood stonden, zodat ik me op Hector kon concentreren, terwijl EJ erop toezag dat Hector de moed niet opgaf.”

40 Minuten later kwamen ze aan bij school, te laat, maar de bij Hector leefde nog. De kinderen keken aandachtig toe, hoe Christine hem veilig afzette op een lavendelplant.

Beschermengelen, voorzienigheid en genade waren ver te zoeken tijdens de verschrikkelijke nacht van 15 mei, toen EJ plotseling ophield met ademen tijdens de derde week van een blijkbaar hardnekkige verkoudheid. Twee weken eerder kreeg ze een loopneus en een hoestje, die uiteindelijk resulteerden in een oorinfectie. In alle opzichten een beschermende moeder, nam Christine haar dochter mee naar drie artsen, die alledrie zeiden dat er niets ernstigs aan de hand was, dat haar longen schoon en helder klonken, en dat Christine en echtgenoot Robin Scovill haar aan de antibiotica moesten zetten als de oorinfectie erger werd. De derde arts, tevens een vriend van de familie, was bezorgd over de rode binnenkant van EJ's oren en schreef een antibioticum met de naam Amoxycillin voor, twee maal daags 400 mg. Na de tweede dosis op 15 mei braakte EJ enkele keren. Na de derde dosis, de volgende dag, werd ze onrustig, bleek en voelde ze koud aan. Robin belde de arts die de antibiotica had voorgeschreven en terwijl hij aan de telefoon hing, hoorde hij Christine vanuit de andere kamer schreeuwen. “Ze ademt niet meer!”

Robin rende naar EJ om haar met mond-op-mond te reanimeren, terwijl Christine huilend het alarmnummer belde. Toen het ambulancepersoneel arriveerde had EJ geen pols; Ze brachten haar naar het Valley Presbyterian Hospital, en nadat een paar uur lang was geprobeerd haar bij te brengen werd ze dood verklaard. In het rapport van het ambulancepersoneel stond dat ze was overleden aan een hartstilstand. De dienstdoend arts vulde op het formulier voor doodsoorzaak in, dat volgens hem “deze dood is veroorzaakt door sepsis.”

Toen het nieuws langzaam uitlekte dat de dochter van Christine Maggiore was overleden, zorgde dat voor een zwaardere last dan het universele verdriet dat geen enkele ouder wil meemaken. Christine was al jarenlang een publieke en welbekende voorvechtster van de meest gevreesde polemiek in de gehele moderne wetenschap, de ruzie of HIV Aids “veroorzaakt” of niet. De laatste jaren heeft 49 jaar oude Maggiore –14 jaar HIV positief én gezond– zich berust in haar identiteit als globale knokker die het psychische doodsvonnis van HIV had neergeslagen. Jarenlang was haar relatief vriendelijke boodschap één geweest van positivisme, wat door haar vele lasteraars rancuneus werd omschreven als “AIDS-ontkenning”. Maar ten tijde van EJ's overlijden genoot ze van haar rol als thuisblijvende moeder, stapel op haar kinderen, hen opvoedend in een vriendelijke, contraculturele zone, een minimaatschappij die de voorkeur geeft aan organische diëten, slechts gelimiteerd gebruik maakt van antibiotica, en niet vaccineert. Na zelf ervaren te hebben hoe onduidelijk HIV-tests kunnen uitpakken, lijkt het vanzelfsprekend dat ze haar kinderen nooit heeft laten testen op HIV. Eliza Jane's kinderartsen hebben ook nooit de ouders verzocht EJ te laten testen.

De vraag wat Eliza Jane fataal is geworden, heeft hen die aan de rol van HIV twijfelen opgezet tegen hen die geloven in onvermijdelijk dodelijk HIV, wat het “debat” heeft getransformeerd tot een publieke oorlog. Het bewijs in het hart van de oorlog is een Rorschach-test voor alles wat onopgelost blijft over wat AIDS nou wel en niet is.

Vier maanden na EJ's overlijden gaf de eerste autopsie nog geen uitsluitsel over de doodsoorzaak. Christine en Robin kregen een telefoontje van een verslaggever van de Los Angeles Times, Dan Costello, die hen mededeelde dat hij een stuk schreef over de nieuwe beoordeling van de lijkschouwer, namelijk dat EJ stierf aan AIDS, specifiek een longontsteking met de naam PCP. De LA Times was op één of andere manier getipt over dit resultaat voordat het rapport compleet was. Toen Christine Dan Costello terugbelde en vroeg het artikel stil te zetten tot ze zelf het autopsierapport ontvangen en gelezen hadden, zei Costello dat hij onder “immense druk” stond het verhaal twee dagen later uit te brengen.

Christine: “Druk van wie?”
Costello: “Dat kan ik niet zeggen.”
Christine: “Was het de lijkschouwer?”
Costello: “Nee.”

(Costello reageerde niet op een verzoek voor een interview. Zijn mede-schrijver Charles Ornstein zei dat hun verhaal “op zichzelf moest blijven staan”.)

Op 12 september 2005 stond op de omslag van de LA Times de verwijzing naar het artikel van Costello en Ornstein, die Christine Maggiore in zoveel woorden beschuldigden van moord. De titel, “A Mother's Denial, A Daughter's Death” was een grove aantijging die er van uit ging dat het herziene rapport van de lijkschouwer accuraat was, en dat EJ was overleden aan AIDS-gerelateerde longontsteking. Wat allemaal had kunnen worden voorkomen als haar moeder haar had laten testen, en haar AIDS-medicatie had toegediend.

De LA Times weigerde brieven van Christine te publiceren, zelfs één waarin ze de controversiële beslissingen in het lijkschouwersrapport tentoonstelt. Rond deze tijd kwam ik telefonisch in contact met Christine en begon aantekeningen te maken over haar verhaal, een verhaal wat me vaak sprakeloos liet. Mijn verslaggeving over AIDS duurde al twintig jaar, en we waren beide bekend met de onmogelijke censuurcultuur en zelfs brutale behandeling die men kan verwachten als men bekend staat als “AIDS-ontkenner”. We spraken over onze eigen capaciteit de realiteit te zien, te horen en te kennen. “Ik wil weten wat EJ heeft gedood”, zei ze dan tegen me, en ik voelde dat ze het meende.

Na verloop van tijd begon ik haar verhaal meer en meer te zien als steeds minder medisch, en steeds meer psychosociaal, het verhaal van een bijna verpletterende maffia-regelgeving, waarin geen rechten bestaan voor slachtoffers. Weinigen konden de heerlijke verleiding weerstaan een dissidente moeder te veroordelen, en EJ als hun eigen tragische kleine meisje te zien. Dit alles onder heldere tonen van een gespeelde AIDS-moraliteit die velen zo goed kennen.

Ze hebben hun spel gespeeld. Het spotlicht staat gericht, en in veel gevallen hangt de moeder te bungelen aan de hoogste boom. De vromen treuren triomfantelijk. Met een wijzend vingertje en een “tssssk” hebben bloggers EJ's autopsierapporten tot in den treure uitgeplozen. ABC Primetime liet materiaal zien van Christine en Robin die hersenweefsel van hun dochter bekeken, wat verwoest zou zijn door een HIV-proteïne met de naam p24. Daarna plaatsten ze het autopsierapport op hun website, waar de anti-Maggiore bloggers vervolgens als wolven op doken. Anonieme haatgroepen sprongen als paddestoelen uit de grond van Bethesda tot Los Angeles, posters verspreidend die met de dag ziekelijker werden. Ze zetten een anti-Maggiore website op en startten zelfs een nieuwe activistengroep op onder de naam “Christine Maggiore Action Committee” (CMAC, uitgesproken als SMACK), totaal toegewijd om haar publiekelijk haar mening te doen herzien en “haar excuses aan te bieden voor haar betrokkenheid bij de AIDS-ontkenners beweging”. Eén van deze groepen maakte een poster met een foto die van een website kwam die vrienden van Maggiore en Scovill hadden gelanceerd, een foto van Eliza Jane, maar nu met zwarte kruistekens over haar ogen, een verwrongen mond en gele verrotte tanden, met de tekst: “Ik ging dood door verwaarlozing en AIDS, en toen betaalde mijn mammie heel veel centjes om mensen te laten zeggen dat het de slechte medicijnen waren! Ik zie je in de HEL mamma!”

Deze en andere griezelige posters werden door heel Los Angeles verspreid. Christine ontving lasterlijke, beledigende e-mails van e-mailadressen waar de naam van haar dode dochter in verwerkt zat, en anonieme hijgtelefoontjes die werden getraceerd naar het Gay and Lesbian Transgender Community Center (LGBT) in Los Angeles, die ook 1500 kopieën verspreidden van een flyer die mensen opriep om betrokken te zijn bij de campagne om “...te helpen Christine Maggiore te STOPPEN”.

Al deze hoffelijkheid van de mensen die jarenlang de wereld aanspoorden “meelevend” te zijn. Vroeger werden ze AIDS-activisten genoemd, nu heten ze “behandelingsactivisten”. EJ Scovill's overlijden is in het afgelopen jaar de vuurproef geworden binnen de oorlog over de oorzaak van AIDS.

Ik heb meer van dit soort lasterlijke en wrede posters bij de hand, maar laten we hier stoppen. Dat punt is besproken. AIDS is een synoniem geworden voor haat en woede tegen hen die anders denken dan de orthodoxie, daar is geen twijfel over mogelijk. De vraag hier is:
Hoe groot is de kans dat iemand, in een dérgelijk klimaat, in staat is helder te zien wat de werkelijke “feiten” zijn aangaande Eliza Jane's plotselinge overlijden, één jaar geleden? En dan specifiek het vólgende feit:
De lijkschouwer van Los Angeles County heeft nooit een HIV-test op EJ Scovill uitgevoerd.

AIDS IS ZO OVERDUIDELIJK

Tijdens een lichamelijk routine-onderzoek in 1990 testte Christine Maggiore voor het eerst positief op een HIV test, en ze werd de stereotype heteroseksuele vrouw uit de middenklasse. Ze sprak voor groepen en vertelde hen: “Als ik het kan krijgen, kan iedereen dat.” Ze werd skeptisch toen ze de test herhaalde en daarbij twee keer onbeslist, drie keer positief en één keer negatief testte. Dit was voor haar de aanleiding om de wetenschappelijke onderbouwingen van de tests, de HIV/AIDS hypothese zelf, de aannames over ziekte en dood die daaraan vast zaten, en de wijsheid van de medicijnregimes te onderzoeken. Het resulteerde in haar oprichting van wat later de grootste “dissidente” AIDS-liefdadigheidsinstelling van het land zou worden, Alive and Well, gegrondvest in het idee dat HIV-antilichamen positief geteste mensen lang en gezond konden leven, zonder per sé aan de infectie te overlijden. Hoewel ze nooit medisch advies heeft gegeven, schreef ze wel een boek, “What if everything you thought you knew about AIDS was wrong?”, en werd ze een drijvende persoon voor veel HIV-positieven over de hele wereld, sprekend, ontmoetingen organiserend, en werkend achter de schermen om moeders en vaders te helpen die onder vuur liggen van de draconische HIV mandaten.

Ondanks dat ze zich bewust is van de hoge aantallen vals-positieven, van de stigma's die aan de test en de positieve uitslag vastzitten, en vooral bewust van de keiharde druk van de staat om te dwingen toxische medicatie toe te dienen, borstvoeding te verbannen, en zelfs kinderen onder dwang van desnoods een vuurwapen bij de ouders weg te halen als de HIV-positieve moeder niet gehoorzaamt, zegt Christine absoluut geen spijt te hebben dat ze haar kinderen niet heeft laten testen.
Na EJ's dood heeft ze Charlie laten testen, en zijn uitslagen waren allemaal negatief, net als de uitslagen van haar man Robin, met wie ze elf jaar lang onbeschermde seks had. Robin Scovill is een prijswinnende filmmaker die achter de overtuiging van zijn vrouw staat om het HIV-dogma in twijfel te trekken. Hij won de Special Jury Prize op het AFI Los Angeles Film Festival voor zijn film “The Other Side Of AIDS.” (Scovill is nog net niet uit de publieke media gewist, de media richt zich liever op de Slechte Moeder.)

Op 16 mei werd Eliza Jane's lichaam overgedragen aan de LA County lijkschouwer om de doodsoorzaak vast te stellen, die toen nog “onbekend” was. AIDS was in eerste instantie niet overwogen. Maggiore en Scovill vertelden niet dat Christine positief was getest, noch dat ze onbeslist en negatief was getest, dus de onderzoekers keken in eerste instantie niet naar EJ's lichaam door de HIV/AIDS bril. Een vriend van hen, Keith Relkin, deed zich voor als student in publiek beleid, en belde op 21 mei het kantoor van de County lijkschouwer op met de vraag of er bij niet nader verklaard overlijden ook routine HIV tests werden uitgevoerd bij de lijkschouwing. Relkin sprak met een mannelijke werknemer die hem vertelde dat de lijkschouwer routine testen op HIV niet nodig acht, omdat “AIDS zo overduidelijk” herkenbaar is. Lijkschouwers weten, of wisten tot deze zaak zich voordeed, dat overlijden door PCP een grote verwoesting van de longen veroorzaakt.

Het kwam blijkbaar ook niet bij de lijkschouwer op, dat de dood van EJ antibiotica-gerelateerd kon zijn. De reden voor deze verwarring lijkt me duidelijk: De moeder is een AIDS-ontkenner en staat daarom terecht omdat ze AIDS niet wil zien. Wat de onderzoekers zagen, vóór dat ze wisten wier dochter ze op de tafel hadden liggen, was niets.

Medisch onderzoeker van Los Angeles County, dr. Changsri belde en sprak met Scovill, en zei dat ze “niks duidelijks” had gevonden als doodsoorzaak, en dat ze moest kijken wat er in labculturen zou groeien. Ondertussen zou ze Eliza Jane's lichaam vrijgeven aan een mortuarium.

Op 26 mei belde een onderzoeker van de lijkschouwer dr. Paul Fleiss, één van EJ's kinderartsen, en vroeg hem of hij wist van “de ouders” en “wat er gebeurt als je de naam van de moeder door Google haalt”.

Fleiss antwoordde dat hij dacht dat Google zoekopdrachten geen licht zouden schijnen op de doodsoorzaak van Eliza Jane, en de vrouw aan de telefoon smeet hem om de oren dat ze vond dat Maggiore's boek “alles te maken had” met deze zaak. Ze eiste dat Fleiss onmiddellijk de medische gegevens van EJ door zou faxen naar het kantoor van de lijkschouwer, onder bedreiging van een dagvaarding.

Begin augustus belde Christine met het kantoor van de lijkschouwer, vragend om mogelijke informatie over de tweede autopsie. Er werd haar verteld dat de zaak op “security hold” was gezet, vastgezet, en dat er geen informatie beschikbaar werd gesteld. Een onderzoeker Castillo van het LA Politiedistrict had dit bevolen; er werd Christine verteld dat ze geen verdere informatie kon krijgen. Een paar dagen later belde Maggiore opnieuw en vroeg onder welke omstandigheden de security hold mogelijk werd opgeheven. De vrouw aan de andere kant van de lijn schreeuwde: “vastgezet is vastgezet. Je weet wat ‘vastgezet’ betekent toch?” Toen Maggiore antwoordde dat ze begreep dat het een kwestie van afwachten was, schreeuwde de vrouw: “Het is een politiezaak! Je moet het met de politie bespreken, begrepen?”

Op 13 september belde iemand van het kantoor van de lijkschouwer en vertelde Scovill kwaad dat ze de doodsoorzaak hadden vastgesteld als zijnde “AIDS longontsteking”, en dat de familie hen had tegengewerkt door “informatie achter te houden”.

Maar had EJ HIV? Was ze getest? Of had haar moeders positieve status –haar naam en geschiedenis uit Google getrokken– deze diagnose veroorzaakt? Was er bewijs van een fatale longontsteking te vinden in haar longen? Toonde haar bloed bewijs van een in elkaar gestort immuunsysteem, na het meten en tellen van haar lymfocyten, haar viral load, HIV antilichamen, of wat dan ook?

Er werd hen medegedeeld dat het nieuwe autopsierapport op 16 september klaar zou zijn. Christine en Robin gaven hun adres op. En in ditzelfde gesprek werd hen verteld dat EJ's zaak zo moeilijk bleek “omdat bij de lijkschouwer niet bekend was dat HIV een rol speelde”.

Op 15 september liet LA Times verslaggever Dan Costello een voice-mail achter, met de vraag om commentaar op zijn artikel wat bijna af was, en wat gepland stond op de 17e te verschijnen. De LA Times had geen kopie van het autopsierapport, maar er was hen medegedeeld dat de doodsoorzaak herzien was als “AIDS.” Hoofdlijkschouwer dr. James Ribe was aangetrokken om de zaak te helpen oplossen, en hij had het woord “AIDS” neergepend. Het is niet bekend hoe de LA Times aan deze informatie kwam, al voordat Robin en Christine het rapport in de brievenbus kregen op 21 september. (Toen het artikel van de persen rolde, had het kantoor van de lijkschouwer nog geen telefoontje beantwoord om daarover commentaar te geven.)

Het artikel van Costello en Ornstein bevatte geen enkele mededeling over EJ's HIV status, en of ze was getest. Haar status stond niet in het autopsierapport, en Christine en Robin zaten in de vreemde situatie dat hen de inzage werd geweigerd tot de serologische uitslagen van hun dochter (HIV tests worden, in tegenstelling tot andere virale tests, herhaald afgenomen, hebben vaak verschillende uitkomsten, en de verschillende mogelijke patronen zijn onderhevig aan subjectieve interpretatie. Het is geen duidelijke Ja of Nee, en wordt vaak beslist aan de hand van de risicogroep waarmee de patiënt wel of niet geïdentificeerd wordt).

“We hebben vanaf september vorig jaar geprobeerd informatie en kopieën te verzamelen van alle HIV-gerelateerde diagnostische handelingen die post-mortem kunnen zijn uitgevoerd op onze dochter”, zegt Maggiore. “Het kantoor van de lijkschouwer verwijst alleen maar naar het laboratorium, en het lab wil ons geen enkele informatie geven zonder dagvaarding.”

Diagnoses even achterwege, hoe zit het met de lichamelijke bewijzen?

Op basis waarvan stelde de lijkschouwer na vier maanden vast, dat EJ overleed aan een PCP longontsteking? Deze vraag is het afgelopen jaar tot in minuscuul detail geanalyseerd op blogs, in radioprogramma's en op televisie. Zij die geloven in HIV zien overduidelijk longontsteking, zij die sceptisch zijn zien dat niet. Maggiore heeft de volgende argumenten gemaakt in haar niet gepubliceerde brieven aan de LA Times, en in talloze discussies met bloggers en journalisten:
Ten eerste luisterden drie artsen naar EJ's longen in de laatste twee weken voor haar dood, en verklaarden dat die “schoon” waren. Haar longen werkten een week voor haar dood op volledige capaciteit, toen ze werd gefilmd op een feestje waar ze meerdere malen voluit blies op een uitrollend feesttoetertje. (Deze beelden zijn overhandigd aan ABC Primetime, maar die heeft daar niets mee gedaan.) Ze merkte ook op dat haar dochter nooit “blauw” werd in de ergste situaties, maar gewoon altijd “roze” was gebleven tot het einde, en dat ze niet overleed door ademhalingsproblemen, maar door een hartstilstand. Ze zei dat haar dochters longen dan gevuld mochten zijn met vocht, er geen inflammatie (ontsteking) was, terwijl dat wél karakteriserend is voor longontsteking.

In de zomer van 2005 bood een onafhankelijke patholoog, Dr. Mohammed Al Bayati, een erkend toxicoloog en patholoog, aan om de bevindingen van de LA County lijkschouwer te herzien. Zijn rapport concludeerde dat Eliza Jane was overleden aan een anafylactische shock als gevolg van Amoxycillin, en niet aan een longontsteking. Fatale anafylactische reacties door zogenaamde beta-lactam antibiotica resulteren in ongeveer 1000 doden per jaar (VS). Volgens Al Bayati, en anderen die zijn herziene rapport hebben nagekeken, is het meest treffende aan EJ's autopsieresultaten de hoeveelheid misplaatst vocht in het lichaam, wat wijst op een enorme toxische reactie. 40 Procent van haar lichaamsvloeistoffen waren misplaatst en “lekten door naar weefsels”, wat consistent is met toxiciteit, waardoor haar bloedvatenstelsel doordringbaar werd. Al haar organen –hart, longen, lever en nieren– waren veel groter dan normaal en gevuld met vocht, waardoor volgens Al Bayati meerdere organen faalden met een hartstilstand tot gevolg.

Deze claim, dat EJ overleed aan een reactie op antibiotica, veroorzaakte daarop een gigantische aanval op Al Bayati's geloofwaardigheid in de blogosfeer. Er werd opgemerkt dat hij in het adviesorgaan van Alive and Well zat, en dat hij publiekelijk te kennen heeft gegeven niet in HIV als oorzaak van AIDS tegeloven.

Er zijn verschillende types van fatale reacties op antiobiotica: sommige vinden onmiddellijk plaats, anderen werken vertraagd of “laat”, soms tot 72 uur na inname. Bijsluiters van Amoxycillin beschrijven mogelijk fatale reacties, waaronder cardiovasculair falen, misselijkheid en braken, en hemolytische anemie (EJ bleek extreme bloedarmoede te hebben).

Geloofwaardigheidsoorlogen woedden tegen Al Bayati aan de ene kant, en lijkschouwer Ribe aan de andere kant. De voornaamste twijfel ten opzichte van Ribe, is, dat hij onderworpen is aan een onderzoek van de rechtbank van Los Angeles, omdat hij falende en mogelijk frauduleuze autopsierapporten heeft ingediend waarbij in sommige zaken ouders voor moord werden veroordeeld.

Ribe concludeerde dat EJ overleed aan AIDS, zoals vastgesteld door PCP longontsteking en encephalopathie van de hersenen, nadat de met HIV geassocieerde proteïne p24 in haar hersenweefsel werd aangetroffen. Christine omschrijft het als zoeken naar aas om de grote vis te kunnen vangen, omdat ze daarvoor geen p24 in EJ's bloed konden vinden. Critici zeggen dat p24 ook gevonden wordt onder gezonde controlegroepen, en dat p24 niet een specifieke marker voor HIV is. Bovendien vertoonde EJ geen tekenen van dementie of andere abnormaliteit van de hersenen toen ze nog in leven was. Ribe verklaarde op ABC Primetime onverbiddelijk dat EJ's longen waren verwoest door Pneumocystische organismen en haar hersenen door HIV, waar hij niet bij vertelde dat ze dat niet in het bloed, maar alleen in de hersenen hadden gevonden in de vorm van p24, één proteïne.

Het TV programma wakkerde de oorlog op internet weer aan. Om maar één van de talloze voorbeelden van anti-Maggiore sociopathische reacties te noemen, schreef een vrouw, met de naam Heather Knolls Morgan, op de blog Reason's Hit and Run: “Christine, je dochter ligt tussen zes plankjes. Ben je nu tevreden?”

Afgelopen zondag schreef John Moore, AIDS-onderzoeker die fondsen krijgt van de farmaceutische industrie, een ingezonden artikel waarin hij herhaalt wat de “behandelingsactivisten” al riepen: om “oorlog te voeren tegen AIDS-onkenning”. Hij haalde EJ's overlijden aan als katalyserende reden waarom het ontkennen van HIV als oorzaak van AIDS niet langer getolereerd kon worden, en dat het “dodelijke kwakzalverij” was. Hij claimde in zijn donderpreek dat hij wist dat Eliza Jane “HIV geïnfecteerd raakte bij de geboorte” en dat ze overleed aan een behandelbare AIDS-infectie. En dat is precies wat Eliza Jane betekent voor de afstraffende, prekende gevestigde AIDS-orde, en waarom ze zo hard doorknokken: ze hebben het nodig. EJ is op dit moment de ondersteuning van hun paradigma.

HET ONDERZOEK

Ik belde met Andrew Maniotis, celbioloog en toxicologie-expert aan de universiteit van Illinois, die hierbij schuldig is aan “het eens zijn met Al Bayati,” en dus logischerwijs “van lotje getikt” is, om hem te vragen om de mening van een leek in dit bos van betrokkenen. In een nog niet gepubliceerd stuk schreef hij: “Niemand met zijn verstand waar dat hoort, zou aannemen dat de aanwezigheid van het organisme [P.Carinii], zeker in afwezigheid van longontsteking ... in een immuuncompetent lichaam ... gelijkstaat aan een fataal geval van PCP.”

In een telefonisch interview met CityBeat zei Maniotis: “Ik wilde tot mijn eigen conclusies komen omdat ik zelf vrede moest zien te krijgen met Christine Maggiore's situatie, die me diep raakte. Dus ben ik bij het begin van de hele geschiedenis begonnen. De gebeurtenissen die aan haar dood vooraf gingen lijken sterk op een reactie op de medicijnen. Men had zich duidelijk eerst op de Amoxycillin moeten richten, omdat dat het laatste middel was wat ze toegediend had gekregen. Toen ze in het ziekenhuis aankwam, dienden ze haar intraveneus nog meer antibiotica toe, wat te gek voor woorden is. Ze had een hartaanval, ze ging niet dood aan infecties.”

Ik vroeg hem hoe iemand door de herrie en de mist heen kan bepalen of het AIDS was, in afwezigheid van meldingen over HIV tests, en de afwezigheid van CD4-tellingen en viral load, die de surrogaatmarkers zijn die gezamenlijk het hele AIDS-dialect bepalen buiten deze zaak om, en die hard aangetrokken worden in naam van de oorlog tegen AIDS-ontkenning.

Maniotis zei iets tegen me wat ik nog niet eerde had gehoord. “Ze hebben een lymfocyten-telling uitgevoerd toen Eliza Jane in het ziekenhuis werd opgenomen. Vergeet de rest maar. Haar absolute lymfocyten-telling was 10.800 cellen per milliliter. Ze had geen immuunsupressie. Dat is alles wat je moet weten. Ze kan niet aan PCP zijn overleden met een lymfocytengehalte van 10.800 op het moment van overlijden. Dat is onmogelijk, dat gebeurt gewoon niet. En hersenontsteking is ook onmogelijk. Zo simpel is het, punt uit. 10.800 Lymfocyten is heel erg hoog, en de World Health Organisation zegt dat het een legitieme standaard is om te bepalen in welke staat het immuunsysteem zich bevindt, bij afwezigheid van het testen van CD4 en CD8 ratio's. Een AIDS-patiënt moet minder dan 1.000 lymfocyten hebben. Een normale telling ligt tussen de 4.000 en 8.000 en die van EJ was 10.800. Zelfs voor de grootste HIV-dogmatici is AIDS nog steeds een ziekte van te weínig lymfocyten, niet van te veel. Alle pathologen waar ik mee spreek vinden dit praktisch onmogelijk te weerleggen. Ze kan geen PCP hebben gehad, en is er dus ook niet aan gestorven.”

We hebben een autopsierapport waarin AIDS wordt aangewezen als de doodsoorzaak van Eliza Jane Scovill, en ondanks dat we met feiten de andere kant op worden gestuurd gaat de heksenjacht op Christine Maggiore en Robin Scovill gewoon door, en lijkt die jacht er bepaald niet milder op te worden.

Er is al maanden een onderzoek gaande op grond van verwaarlozing met doodslag tot gevolg, en dat zwaard zweeft elke dag onverbiddelijk boven de familie. Rechercheurs hebben alle ouders van Charlie's school, ouders van speelkameraadjes, vrienden, en buren gebeld om alle details over EJ's lichamelijke conditie in de laatste weken van haar leven uit te zuigen. “Ze hebben bij ouders rondgevraagd over Eliza Jane's snot,” zegt Maggiore ongelovig. “Was het groen of geel? Eén van de ouders deed de deur open en zei sarcastisch tegen de politieagent: 'U wilt het vast hebben over die koortslip, of niet? Kom binnen.' Die agent dook er meteen bovenop: 'Wat weet U van een koortslip?'”

Toen Shari Cliver werd gebeld door een politieagente, en die zei dat ze “belde over de dood van Eliza Jane Scovill,” werd Cliver woest. Ze klinkt wanhopig als ze zegt: “EJ was als elk ander kind, ik vertelde die agent dat EJ een normaal kind en zo gezond als een vis was, en dat ze haar huiswerk moest doen om te weten wie ze voor zich had. En dat ze dan nog maar eens moest bellen. Ik was de oppas van de kinderen.”

“Als iemand Christine en Robin voor de rechter wil slepen, kan diegene net zo goed ons allemaal, alle ouders in deze gemeenschap voor de rechter dagen. We hadden hetzelfde gedaan als hen. Ze zijn uitzonderlijke ouders,” zei Cliver. Ze voegt daar nu aan toe: “Ik ben woedend, en ik heb die agente gezegd hoe ik over haar dacht. Hoe walgelijk dit is, voor ons allemaal, en dat ze moralistisch en ethisch totaal verkeerd bezig waren.”

Geen van de ouders die in de nabijheid van Christine en Robin wonen in de kleine gemeenschap in Mid-Valley, heeft zich tegen het paar gekeerd; sterker nog, ze steunen het gezin door dik en dun en laten dat politiemedewerkers duidelijk weten, elke keer dat er op de deur geklopt wordt.

Christine Maggiore kiest haar woorden voorzichtig en zegt: “Tot op zekere hoogte schijnt er licht door de duisternis, zegens. Mijn eigen directe wereld is beeldschoon, een familie waar ik van hou, vrienden en buren. Maar het blijft een dagelijkse strijd, en er is geen directe troost.”

Celia Farber is de auteur van het boek Serious Adverse Events: An Uncensored History of AIDS. Haar meest recente artikel verscheen op de omslag van de maart-editie van Harper's Magazine.

zo maar een citaat
 

Weet jij wat je slikt?

Komt je internist met een nieuw voorstel? Kijk dan éérst hier!


Tine van der Maas doet er wat aan! Verbluffende filmfragmenten.

Nederlands ondertiteld!

Met dank aan...

Ton Geurtsen, voor het vertalen van al die citaten onderaan elke pagina.

© 2005-2008 Copyright Andere Kijk – alle rechten voorbehouden – ontwerp en bouw door Gert Brax
Deze website wordt niet gesponsord door de farmaceutische industrie