Hoe het allemaal begon

Wilhelm Godschalk
mei 2005

Ik geef toe, ik had het allemaal kunnen voorzien. Al in de zeventiger jaren, toen ik vaak in contact kwam met leden van de 'gay' wereld. Daar hoor ik zelf niet bij, maar ze waren vooral in die tijd zo alomtegenwoordig dat je ze eenvoudig niet kon missen. En waarom zou het ook anders zijn? De tijden dat ze zich voor de buitenwerld verborgen moesten houden waren definitief voorbij. Dus die jongens maakten plezier! Dat deed ik ook wel, maar naar mijn idee overdreven ze het toch wel een beetje. Er werd veel te veel gedronken, en ze gebruikten drugs (cocaine, amphetamines, poppers) waardoor ze dagenlang achter elkaar door konden feesten, zonder slaap. Bovendien gebruikten ze antibiotica als prophylaxe (!) Elke dag zo'n pilletje; dan hoef je niet steeds naar de dokter omdat je weer eens een druiper hebt... Een wel heel domme redenering! Krijg nou eerst die druiper maar eens, en ga dan naar de dokter. Die steekt een naald in je billen (een dikke als hij de pest aan je heeft omdat zijn seksleven saaier is dan het jouwe), en alles is weer jofel.
Ik vond deze levensstijl eigenlijk een aanslag op de prachtige machine die het menselijk lichaam toch is. Maar ach... Laat die mensen toch. Preken gaat me niet zo goed af.
Naar zich laat raden, bleven de gevolgen niet uit. Als je je lichaam eens een keertje slecht behandelt, dan herstelt het zich wel weer. Maar chronisch misbruik heeft op de duur kwade gevolgen. Dat bleek wel toen, o.a. in California en New York, enige homo-jongeren ernstig ziek werden. Vijf er van vielen in handen van een zeker dokter Michael Gottlieb. Onthoud die naam en berg hem op in het vakje van je geheugen met het opschrift "Schurken uit de Wereldgeschiedenis". Voor een van de slachtoffers was de consultatie posthuum, want hij was al een maand lang overleden. Bij een van de anderen werd per telefoon (!) een diagnose gesteld van Pneumocystis carinii. Dat is een microscopische schimmel die in je longen leeft. Normaal heb je daar geen last van, maar in een verzwakt lichaam kan het longontsteking veroorzaken. Kinderartsen zijn goed bekend met deze ziekte, die al optreedt bij kinderen onder de 4 jaar. Bij gezonde volwassenen is het een zeldzaamheid. Maar dokter Gottlieb maakte er iets moois van: Een infectie die alleen bij homo's aanslaat! (Zou de man iets tegen homo's hebben? Zulke mensen zijn er wel, in de V.S. en in Iran en Saoedi-Arabië). Een tweede medische conditie die bij veel seksueel actieve homo's werd aangetroffen was Kaposi sarcoom, meestal rond de mond. Het is een tumor van het bindweefsel onder de huid. Als we even bedenken dat deze mensen heel veel 'poppers' gebruikten (kleine ampullen met butyl- of amynitriet), die de immuniteit verlagen en in het algemeen een schadelijke oxidatieve werking hebben, dan is dit niet zo verwonderlijk. In elk geval heeft Dr. Gottlieb dus op basis van een handjevol patienten een nieuwe ziekte uitgevonden die later AIDS zou gaan heten, toen de grote farmaceutische industrie er brood in zag, en er een 'epidemie' van maakte.
Goed, de ziekte was dus uitgevonden. Hoe nu verder? Nu moest er nog een oorzaak gevonden worden. Wel, zoals ik al eerder geschreven heb, had Robert Gallo nog een (gejat) viruspreparaat op de plank liggen (zo wil de overlevering), en zo werd hij de uitvinder van het HIV. (Nog een naam voor het "Schurken uit de Wereldgeschiedenis" vakje) Maar over Gallo heb ik al eerder geschreven.
Nu konden de farma-bedrijven aan de slag. Die hadden ook nog iets op de plank liggen: AZT (3' Azido Thymidine). Dit spul was al in 1964 voor het eerst gesynthetiseerd door Jerome Horowitz. Het bleek echter veel te giftig voor kanker chemotherapie, en werd voor dat doel nooit goedgekeurd. De firma Burroughs Welcome (Nu GlaxoSmithKline) kocht in de tachtiger jaren de formule op, slaagde er op slinkse wijze in om het goedgekeurd te krijgen door de Amerikaanse overheid, en zette zich lustig aan het moorden.

In 1988 waren al deze ontwikkelingen aan mij voorbij gegaan. Voor mij was AIDS zoiets van: "O, ze hebben weer eens een nieuwe ziekte. Nou 't zal allemaal wel..." Erg dom natuurlijk, want ik had onmiddellijk moeten inzien dat een virus dat kan zien of iemand homoseksueel is, een idioot idee is. Bovendien is het type virus wat voor deze klus uitverkoren werd, nl. een retrovirus, nou net de alleronwaarschijnlijkste keuze die men had kunnen maken. Alleen een viroloog van janblotereet zou op dat idee komen. Maar daarover zullen we het later hebben. Aan mijn ongeïnteresseerde onwetendheid kwam meteen een einde toen ik in The Wall Street Journal een artikel las van Katie Leishman. Nu ging mij opeens een licht op! Er was iets ernstig mis met al die AIDS bangmakerij! Ik sloeg aan het lezen in de 'officiële' wetenschappelijke literatuur, en vond... bullshit, bullshit, bullshit! Hier is een Nederlandse vertaling van het artikel dat mijn wereldje op zijn kop zette:

Het AIDS debat dat er niet is
door Katie Leishman

Verleden week hield de Presidentiële commissie voor de HIV epidemie een serie hoorzittingen in New York. Onder de getuigen bevond zich Peter Duesberg, hoogleraar in de Virologie aan de Universiteit van California te Berkeley, een van 's werelds meest vooraanstaande retrovirologen en lid van de National Academy of Sciences. Professor Duesberg legde uit waarom hij niet gelooft, zoals de meerderheid van de AIDS onderzoekers, dat de ziekte wordt veroorzaakt door HIV, een retrovirus ontdekt in 1983. Volgens de heer Duesberg is het virus-model voor AIDS in tegenspraak met te veel basisprincipes van de Virologie. HIV wordt geacht T4 cellen te vernietigen; de infanteristen van het immuunsysteem van het lichaam. Maar retrovirussen, zo werpt Duesberg tegen, vernietigen geen cellen. Bovendien, zo zegt hij, infecteert HIV minder dan tienduizend tot honderdduizend cellen, die door het lichaam gemakkelijk in één dag vervangen kunnen worden. Wanneer het virus op zijn actiefst is, veroorzaakt het geen AIDS symptomen, terwijl, wanneer er AIDS symptomen verschijnen, het virus, vreemd genoeg, niet actief is. Prof. Duesberg merkt verder op dat er geen enkel ander virus, zelfs geen enkele andere ziekteverwekker, bekend is die op deze manier een ziekte veroorzaakt.
In het jaar sinds de heer Duesberg voor het eerst zijn theorieën naar voren bracht in een publicatie in Cancer Research, hebben de vooraanstaande AIDS onderzoekers unaniem geweigerd tegenargumenten te leveren, ondanks verzoeken daartoe door universiteiten en persforums zoals het "MacNeil/Lehrer NewsHour". Zij zijn wel bereid geweest om uitvoerig hun stilzwijgen te rechtvaardigen. Anthony Fauci, coordinator voor AIDS onderzoek aan de National Institutes of Health verklaarde onlangs op National Public Radio: "Bekritisering van een twijfelachtige theorie zou tijd wegnemen van meer produktieve bezigheden". Een door het White House georganiseerde conferentie ("Hoe veroorzaakt HIV AIDS?"), waaraan de heer Duesberg zou deelnemen, werd abrupt afgelast toen geen enkele AIDS researcher van de National Institutes er aan wilde meewerken. Duesberg heeft zijn ideeën in de belangstelling gehouden door zo nu en dan radio-interviews te geven, en door spreekbeurten aan de universiteit. Hij verscheen ook even op CNN.
Prof. Duesberg was uitgenodigd door de Presidentiële Commissie om te spreken, alhoewel een staflid van een van de gecommitteerden volmondig toegaf dat de heer Duesberg alleen maar "uitgenodigd was om hem ongeloofwaardig te maken." Nergens was dit duidelijker dan in de behandeling die hij kreeg van Gevolmachtigde Frank Lilly, hoofd van het department of genetics van het Albert Einstein College of Medicine. Aan het eind van Duesberg's getuigenverklaring, de heer Lilly merkte op: "U heeft, zoals gewoonlijk, een heel charmante presentatie gegeven... Ik zou willen voorstellen dat u misschien eens ons doctoraalcollege over diervirussen zou kunnen volgen." Dat openingssalvo wekte de verwachting dat Lilly op het punt stond om de vloer aan te vegen met de heer Duesberg. De antwoorden van de heer Lilly op Duesberg's argumenten bevatten evenwel verscheidene vreemde verklaringen. (Zijn bewering dat de oorzakelijke rol van het poliovirus pas bewezen was toen er een vaccin tegen was ontdekt deed het publiek, bestaande uit artsen en wetenschappelijke onderzoekers, alsmede gay activisten, even vreemd opkijken. Er bestond namelijk al een op dierproeven berustend infectiemodel lang voor het vaccin er was). Lily vermeldde ook dat het hepatitis virus, hoewel inactief in het verloop van de ziekte, zelfs 20 jaar later leverkanker kon veroorzaken. De heer Duesberg vroeg of hij dit punt mocht beantwoorden, en kreeg ten antwoord dat dat niet mocht. In werkelijkheid is de relatie tussen het virus en kanker volkomen speculatief.
De heer Lilly gaf toe dat de onderzoekers geen definitief mechanisme hebben gepresenteerd volgens welk HIV het immuunsysteem vernietigt, en dat retrovirussen volgens het boekje geen cellen doden. Midden in zijn opsomming zei hij: "U zou gelijk kunnen hebben. Er is een kleine mogelijkheid dat HIV geen AIDS veroorzaakt. De bewijzen zijn tot dusver indirect." Deze opzienbarende concessie verhinderde niet dat een ander lid van de commissie, William Walsh, voorzitter van Project Hope, zich in de strafoefening mengde. Hij vermaande de heer Duesberg om zijn meningen te beperken tot het professionele circuit, en de "wetenschappelijke integriteit" te hebben om niet in televisieprogramma's te verschijnen "tot u iets degelijkers te zeggen hebt." Dr. Walsh voegde hier aan toe: "Breng het volk niet in verwarring. Veroorzaak geen twijfel bij de arme mensen die aan deze ziekte lijden".
Of de heer Duesberg nu gelijk heeft of niet, er is niets verwarrends aan zijn stellingname. Bovendien is de suggestie dat het publiek en de patienten beschermd moeten worden tegen twijfel niet alleen arrogant, maar lichtelijk sinister. Amerika besteedt een miljard dollar aan research onder de aanname dat HIV de oorzaak is van AIDS, en behandelt patienten met AZT - een van de gifstigste, en toch haastig goedgekeurde, medicamenten die ooit vrijgegeven zijn.
De commissie hoorde ook getuigenverklaringen over het gebruik van AZT als prophylaxe voor mensen die geïnfecteerd zijn met HIV, maar wel in goede gezondheid verkeren, een handelwijze die in Dr. Duesberg's ogen grenst aan het onverantwoordelijke. AZT blokkeert de produtie van DNA in de cel, zowel van het virus als van de cel zelf. Toch, zoals Duesberg de commissie vertelde, heeft niemand ooit de produktie van viraal DNA aangetoond in een AIDS patient. Alles wat men met zekerheid weet is dat de drug gezonde cellen doodt. Het enige waarover het publiek geen twijfels hoeft te hebben is risico-gedrag i.v.m. AIDS, wat weer niets te maken heeft met de vragen van Dr. Duesberg. Wat betreft de verwarring voor de patienten, is het duidelijk dat hun "recht om te weten" ook inhoudt het recht tot alle informatie dat verband houdt met hun keuze van behandeling.
De heer Duesberg wordt vaak uitgedaagd: "Als HIV niet de oorzaak is, wat dan wel?" Hij antwoordt dat zijn deskundigheid hem slechts toelaat om te zeggen wat AIDS niet is. Hij krijgt ook vaak vragen over de groeiende stapel epidemiologische bewijzen die syphilis en AIDS aan elkaar verbinden. Klinieken voor geslachtsziekten in diverse grote steden melden een toename van syphilis in heteroseksuelen van bijna 100% in één jaar - Na een daling van 20 jaar. De syphilis die we nu zien is buitengewoon agressief, en vele functionarissen in de gezondheidszorg speculeren over deze nieuwe golf, en het mogelijke verband met het verschijnen van AIDS in de door syphilis geteisterde homo-gemeenschap van bijna tien jaar geleden.
Dr. Duesberg acht het niet onmogelijk dat syphilis een sleutelrol zou kunnen spelen in vele gevallen van AIDS. Maar, zoals hij getuigde, hij denkt niet dat er een enkel pathogeen bestaat dat alle ziektebeelden kan verklaren in de definitie van AIDS volgens de Centers of Disease Control.
Het is ontstellend dat we nu Dr. Duesberg's ideeën pas te horen krijgen, zo'n 7 jaar nadat de epidemie begon, maar dat kan geen rechtvaardiging zijn voor de manier waarop die werden behandeld. Het AIDS onderzoek is gebaseerd op de aanname dat alles waar we nog op wachten is een geneesmiddel. Maar de druk om alles uit de kast te halen voor wat op dit moment veelbelovend lijkt heeft een orthodoxie gecreëerd waarop geen kritiek uitgeoefend mag worden.

Ms. Leishman, een freelancer, heeft vaak over AIDS geschreven voor Atlantic Magazine

-o-

Hier ben ik zelf weer:
Let wel dat dit artikel stamt uit 1988. Men nam toen nog voetstoots aan dat HIV bestaat. Tegenwoordig trekken we zelfs dat in twijfel. Maar voor mij was dit het begin. Toen ik las hoe schandalig Dr. Duesberg, een autoriteit van wereldformaat op het gebied van retrovirussen, werd behandeld door een stelletje gajes dat nog niet eens getalenteerd genoeg was om zijn schoenen te poetsen, ontstak ik in grote woede. Woede omdat de wetenschap is verworden tot een spelletje voor geldgraaiers, baantjesjagers, en duistere figuren die denken dat het verminderen van de wereldbevolking tot hun bevoegdheden behoort. En die woede is nog lang niet voorbij...